دواى جامع

***  این دارو منسوب به امام موسى کاظم علیه السلام است  ***

خواص دارو:
این دارو ذو الخاصیه است و در بیمارى‏ هاى متعددى چون سل، سرفه کهنه، درد سپرز، درد پهلو، اسهال، مار گزیدگى، عقرب گزیدگى، فالج، لقوه، سردى معده، کرم معده، و خفقان قلب به کار مى‏ رود.

اجزاى تشکیل دهنده دارو:
سنبل، قاقله، زعفران، عاقرقرحا، بزر البنج سفید، خربق سفید، فلفل سفید (مکد ۱ واحد)؛ فرفیون (۲ واحد)؛ عسل کف‏گرفته (۲۷ واحد).

شیوه ساخت دارو:
همه اجزا را نرم ساییده و از الک مش ۱۵۰ رد کرده و با عسل بسرشند تا خمیر شود. دارو را در ظرف لعابى یا چینى در بسته به مدت شش ماه در دماى ۳۳ درجه نگهدارى کنند و پس از آن مصرف نمایند.

زمان و مقدار مصرف‏:
– در بیمارى سل، شب به هنگام خواب مقدار ۲۵۰ میلى گرم از دارو با آب گرم میل شود و تا زمان بهبودى ادامه یابد.
– در سرفه‏هاى کهنه و نو با آب بادیان نیم‏گرم خورده شود.
– براى درد سپرز، یک حبّ آن را با آب سرد و یا اندکى سرکه بخورند.
– براى درد پهلوى چپ، یک حبّ آن را با جوشانده ریشه کرفس و براى درد پهلوى راست، با جوشانده زیره بخورند.
– براى اسهال با جوشانده مورد بخورند.
– براى مار یا عقرب گزیدگى، یک حبّ آن را با آب حلتیت بخورند.
– براى فالج و لقوه، یک حبّ آن را با آب مزرنجوش سعوط نمایند.
– براى سردى معده و کرم معده و خفقان قلب با جوشانده زیره بخورند.

ملاحظات مصرف‏:
حد اکثر مقدار مجاز مصرف این دارو ۵۰۰ میلى‏ گرم در روز است.


منبع: کتاب دارونامه طوبا (گزیده داروهای مجرب پزشکی ایرانی)
پدید آورنده: استاد اسماعیل ناظم